‘Ik ben weg gereorganiseerd.’ Mijn cliënt heeft het er moeilijk mee.  Sinds een maand is ze officieel uit dienst, maar staat al anderhalf jaar op non-actief. Ze voelt zich redelijk goed en we zijn bezig haar toekomst vorm te geven. Dat ze weer zal gaan werken staat als een paal boven water. Ondanks twee kleine kinderen en een werkende echtgenoot. Natuurlijk gaat ze aan het werk. Maar wel op fietsafstand, parttime en even niet te serieus. Zeg maar, beneden haar opleidingsniveau.

Hmmm.

Eigenlijk geniet ze heel erg van de rust in huis, in haar hoofd, in haar gezin. Eigenlijk heeft ze hele leuke kinderen, dat zag ze eerst niet zo. Toen was daar geen ruimte voor. Maar als de jongste zo naar school gaat heeft ze weer meer tijd en kan ze werken…

‘Wil je echt weer werken?’ vraag ik haar. ‘Ja natuurlijk, ik heb werk nodig om me nuttig te voelen.’

OK, op mijn verzoek gaat ze eens voorzichtig rond kijken naar vacatures die aan haar voorwaarden voldoen. Onze volgende afspraak wordt een week verzet omdat ze nog niets heeft gedaan. De week daarop laat ze twee vacatures zien. De eerste verdwijnt in de prullenbak (wel op fietsafstand maar dat was dan ook het enige positieve aan deze baan), de tweede roept vragen op. ‘Bel voor informatie’, zeg ik. Ze verstrakt. Nee. Stel je voor dat ze zeggen ‘kom eens langs’! En dat ze me willen!

Hier klopt iets niet. Wil je nou wel of wil je niet werken?

Tja. Er is een hardnekkig stemmetje in haar hoofd dat zegt dat ze moet werken, nuttig moet zijn, haar opleiding moet gebruiken. Wat denken de mensen anders wel niet over haar!

Maar haar hele lichaam schreeuwt om tijd, rust, wachten tot er iets op haar pad komt. Leesmoeder worden op school, kinderfeestjes organiseren, zorgen voor een gezellig thuis voor haar gezin.

Lichaam en geest. Balans. Binnenwereld en buitenwereld. Vijftig jaar geleden was er amper een vrouw die werkte. Nu moet ze werken. Of toch niet?

Ze gaat naar huis met de opdracht na te denken hoe belangrijk een betaalde baan buitenshuis voor haar is. Kan ze het zorgen voor haar gezin ook (tijdelijk) als zingevend beschouwen? Gaat het om zingeving, om een eigen salaris, of om het imago van de werkende vrouw? Best lastig, al die keuzevrijheid, waar de feministen de laatste vijf decennia zo hard voor hebben gestreden. Mag je nog wel kiezen voor de fulltime moederrol? Een paar jaar genieten van je kinderen en later de draad weer oppakken.