Dit is het verhaal van Anne. Na haar studie physiotherapie werkte Anne een aantal jaren in een leuke praktijk in Amsterdam. In die tijd kwam zij Dirk tegen, die als ingenieur voor een multinational werkte. Zijn eerste functie in het buitenland liet niet lang op zich wachten, Anne besloot met hem mee te gaan en nam afscheid van haar Amsterdamse collega’s. In twaalf jaar tijd woonden ze in drie verschillende landen en werden hun drie kinderen geboren. Anne genoot van de kinderen en van het expat-leven. Toen de oudste 10 was, keerde het gezin terug naar Nederland. De eerste jaren vlogen voorbij. Anne was druk met haar gezin, actief als ouder op school en als vrijwilliger op de sportvereniging.

Inmiddels is ze 44. De oudste zit in de brugklas, de andere twee gaan zelf naar school en hebben haar een stuk minder nodig. Ze staat niet meer op het schoolplein om de kinderen te halen,  ze hoeft niet meer te helpen als leesmoeder en de kinderen regelen hun feestjes inmiddels zelf. Overdag is het stil in huis en ze komt minder vaak collega-moeders tegen. Anne  heeft het gevoel dat er iets in haar leven moet gebeuren maar ze weet niet wat. Weer aan het werk? Tja. Maar wat dan? Weer terug naar de physiotherapie? Daar is ze al zo lang uit…

Anne is niet de enige die last heeft van ‘het lege nestsyndroom’. Veel hoog opgeleide vrouwen hebben (al dan niet bewust) gekozen  voor een carrièrebreak. Het zorgen voor hun gezin maakte hun leven meer dan zinvol. Inmiddels zijn de kinderen groter en zelfstandiger en een volgende levensfase dient zich aan. De moederrol is niet meer de enige rol, hun kwaliteiten en talenten kunnen in een nieuwe rol worden ingezet. Bijvoorbeeld in een baan. Of als freelancer, vrijwilliger, ondernemer.

In ons programma ‘mom’s career boost’ constateren wij dat vrouwen zoals Anne hun focus verplaatsen naar een taak in de maatschappij. Nu zijn zij aan de beurt! Tijd om te oogsten, ze zijn slim, hoogopgeleid en hebben enorm veel levenservaring. Kortom ze hebben heel veel te bieden!

Veel van Anne haar verhaal herken ik. Na mijn opleiding in Delft aan de Lerarenopleiding, heb ik 4 jaar gewerkt, voor  ook ik met mijn man naar het buitenland verhuisde. Na 1 jaar terug uit het buitenland  en inmiddels zwanger wilde ik mij volledig op mijn kinderen concentreren. want werken kon altijd nog. Toen de oudste van 3 kinderen 8 jaar werd ,heb ik ruim 4 jaar parttime gewerkt bij een kleinbedrijf. De baan heel was goed te combineren met thuis, maar na 4 jaar wilde ik toch weer terug. De jaren erna ben ik actief geweest en nu nog steeds op scholen en sportverenigingen. Dat na 18 jaar geeft nu geen voldoening meer. Oudste 2 kinderen studeren en de jongste is nog thuis, de onrust wordt steeds groter, maar wat heb ik na zoveel jaren nog te bieden??

Sorry maar ik vind dit een beetje kort door de bocht... Heb zelf het 'expat leven' gehad (single, geen kinderen) en kan nu de gevolgen merken van de 'break' in combinatie met een slechte economie. 'Te hoog' opgeleid en dus niet gemotiveerd voor de banen op lager niveau is wat je telkens weer te horen krijgt. Met competenties alleen kom je er helaas niet tegenwoordig, dat is een zeer realistisch feit...

Er zijn altijd plaatsen in de maatschappij waar ze om je zitten te springen!

Zelf ben ik, moeder van vier kinderen, aan een lerarenopleiding begonnen in deeltijd. Leraren zijn altijd nodig, dus je hoeft niet bang te zijn om daar geen werk in te vinden. Weer studeren bevalt me ook ontzettend goed, zelfs al is het af en toe best schipperen.

Ook in de zorg zijn mensen nodig en daar kun je ook een duale opleiding volgen.

Ik denk dat wij nog genoeg kunnen betekenen voor de maatschappij, schrijf jezelf vooral niet te snel af!